«آرام‌بخش» درامی اجتماعی است که کارگردانی آن بر عهده سعید زمانیان بوده و با بازی الناز شاکردوست در نقش اصلی، صابر ابر، حسن پورشیرازی، ناهید مسلمی و بهناز جعفری تولید شده است. این فیلم در چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر به نمایش درآمد و با محوریت مسائل خانوادگی، هویت، مادری و فشارهای اجتماعی شکل گرفته است. فضای فیلم واقع‌گراست و بیشتر بر شخصیت‌پردازی و چالش‌های روانی تمرکز دارد تا رخدادهای پرهیجان یا خشونت فیزیکی.
شخصیت اصلی فیلم، آرام (نام واقعی مریم)، زن چهل‌ساله‌ای است که به‌تنهایی زندگی می‌کند و سرپرستی دختربچه‌ای به نام ارغوان را برعهده دارد. او معلم دبستان است و رابطه‌ای صمیمی و مهربان با دانش‌آموزانش دارد. آرام در کودکی توسط عمو و زن‌عمو بزرگ شده و والدین واقعی‌اش را به‌عنوان اعضای دور از خود می‌شناسد. با ورود دوباره پدر واقعی و آشکار شدن برخی واقعیت‌ها، آرام با فشارهای قانونی، تنش‌های خانوادگی و تهدید به از دست دادن حضانت دختربچه مواجه می‌شود.
فیلم «آرام‌بخش» به مسائل عمیق اجتماعی و خانوادگی می‌پردازد. هویت دوگانه آرام، بین دو خانواده و دو نام (آرام و مریم)، نمادی از شکاف هویتی انسان است. مادری عاطفی در برابر مادری خونی از دیگر مضامین اصلی است؛ فیلم نشان می‌دهد که مراقبت، عشق و مسئولیت می‌تواند پایه مادری واقعی باشد، نه صرفاً پیوند ژنتیکی.
نقد اجتماعی نسبت به نگرش‌های سنتی و بدبینانه درباره فرزندخواندگی، فشارهای پدرسالارانه و قضاوت جامعه نسبت به زنان مجرد، دیگر محورهای اثر هستند. همچنین فیلم به تک‌والدی، اختلافات خانوادگی، آسیب‌های روانی و فشار بر زنان برای حفظ اختیار خود می‌پردازد.
فیلم در شخصیت‌پردازی و روایت واقع‌گرایانه خوب عمل می‌کند و شخصیت اصلی زنی فعال و پیگیر است که برای حقوق خود و کودکش می‌جنگد. خط داستانی مشخص و منسجم، تعادل بین تنش خانوادگی و رشد شخصیت، و پایان‌بندی با نماد خانه سبز، از نقاط قوت مهم هستند. توجه به مسائل روانی، فشارهای اجتماعی و تعارضات هویتی، فیلم را به اثری قابل تأمل تبدیل کرده است. از جمله ضعف‌های احتمالی می‌توان به تیپیکال بودن شخصیت پدر اشاره کرد که اگر تنها مردی مستبد باشد، تک‌بعدی به نظر می‌رسد. همچنین راه‌حل ازدواج صوری برای حل بحران حضانت، ممکن است ساده و مکانیکی دیده شود. بخش‌هایی از دیالوگ‌های احساسی و تنش‌آفرین در پرورشگاه یا مواجهه با پدر ممکن است به فضایی شعارگونه تبدیل شود.
مهم‌ترین آسیب فیلم مربوط به بازنمایی نهاد خانواده است. شخصیت اصلی به دلیل فقدان خانواده منسجم، تنش و گسست عاطفی با هر دو سوی خانواده را تجربه می‌کند. اختلافات شدید، ترویج تک‌والدی و زندگی مجردی و تاکید بر تعارضات خانوادگی، پیامدهای اجتماعی و روانی این نوع ساختارها را برجسته می‌کند. فیلم به پیامدهای رفتارهای سلطه‌گرانه والدین و فروپاشی روابط خانوادگی نیز اشاره دارد و نگاه‌های سنتی و کنترل‌گرانه نسبت به فرزندخواندگی را نقد می‌کند.
رده سنی با توجه به وجود موضوعات خانوادگی و روانی، اضطراب و فشارهای اجتماعی و اشاره به اقدام به خودکشی شخصیت اصلی، فیلم برای رده سنی 16 سال به بالا مناسب ارزیابی می‌شود. خشونت فیزیکی کم است و تنش‌ها بیشتر روانی و خانوادگی هستند.
در مجموع، «آرام‌بخش» فیلمی واقع‌گرا و شخصیت‌محور است که با تمرکز بر مادری، هویت، اختلافات خانوادگی و فشار اجتماعی، مسائل زنان مجرد و سرپرستی کودک را به تصویر می‌کشد. نقاط قوت آن در شخصیت‌پردازی، روایت و مضامین اجتماعی است و نقاط ضعفش در برخی تیپ‌سازی‌ها و ساده شدن راه‌حل‌ها مشاهده می‌شود. فیلم با نگاهی انسانی و انتقادی به نهاد خانواده، انتخاب و مسئولیت زنانه و حق سرپرستی کودک می‌پردازد و پایان آن با تثبیت حضانت و آرامش نسبی، حس امید را منتقل می‌کند.